ເລື້ອງສັ້ນ

4021

ຕອນແລງມື້ໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກເລີກວຽກຂ້ອຍກັບໝູ່ ພາກັນໄປຊື້ເຄື່ອງຢູ່ສູນການຄ້າແຫ່ງໜຶ່ງ ໄລຍະເວລາຕໍ່ແຖວລໍຖ້າຈ່າຍເງິນ ຮູ້ສຶກວ່າຄິວມັນຍາວຫຼາຍເຕີບ ທັງທີ່ພະນັກງານບັນຊີກໍໃຊ້ເຄື່ອງຄິດໄລ່ທັນສະໄໝ, ການບໍລິການກໍວ່ອງໄວຕາມໃຈລູກຄ້າພໍສົມຄວນ.

ສັງເກດເຫັນຄິວທາງໜ້າທີ່ພວກຂ້ອຍຕໍ່ແຖວຢູ່ ແມ່ນມານໍາກັນເປັນຄອບຄົວມີພໍ່-ແມ່, ລູກສາວອາຍຸປະມານ 6 ປີ ແລະ ຜູ້ຊາຍອາວຸໂສຄົນໜຶ່ງ ໄດ້ຍິນເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນເອີ້ນວ່າປູ່ ລົມກັນຍິ້ມແຍ້ມແຈ່ມໃສດີ ຊື້ເຄື່ອງໃຊ້ລົ້ນກະຕ່າເລີຍ.

      ເມື່ອພະນັກງານຄິດໄລ່ເງິນສໍາລັບຄອບຄົວນີ້ແລ້ວ ໄດ້ຍິນວ່າທັງໝົດສີ່ແສນປາຍຜູ້ເປັນປູ່ເປັນຄົນເປີດກະເປົາເງິນເກົ່າໆຈະຈ່າຍເງິນ ພ້ອມເຮັດທ່າທາງອ້ຳອຶ້ງ ລູກຊາຍແລະ ລູກໃພ້ ຈ້ອງຕາເບິ່ງແບບບໍ່ຍິ້ມ, ສາຍຕາຄືຄົນໃຈຮ້າຍແລ້ວໂຍນຄໍາຖາມໄປວ່າ:

     ຈັ່ງໃດພໍ່ ຈ່າຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າແມະŽ ລູກຊາຍບອກ ປູ່ຄົນນັ້ນຍັງທຳທ່າຢືນຊຶງຢູ່;ໃສ ລູກເບິ່ງແນ່ ມີເງິນທໍ່ໃດ?Ž ລູກຊາຍຖາມປູ່ຄົນນັ້ນກໍຍື່ນກະເປົາເງິນໃຫ້ເບິ່ງທາງໃນ

ອ້າວ! ໃສວ່າມີເງິນຫຼາຍ ແລ້ວແບບນີ້ຊິຊວນມາຊື້ເຄື່ອງເຮັດຫຍັງ ບໍ່ມີເງິນຈ່າຍກະບໍ່ບອກ ອາຍຄົນເດ້Ž ລູກຊາຍ ເວົ້າ; ລູກຊາຍ ແລະ ລູກໃພ້ພາກັນເບິ່ງພໍ່ຕູ້ຄົນນັ້ນດ້ວຍສາຍຕາທີ່ບໍ່ພໍໃຈ ແລະ ລຳຄານ.

      ໃນທີ່ສຸດ ຜົວເມຍຄູ່ນັ້ນກໍ່ພາກັນເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮົາບໍ່ຢາກຈະເຊື່ອສາຍຕາໂຕເອງເລີຍ ດ້ວຍການອຸ້ມລູກຍ່າງໜີອອກໄປເລີຍ ພ້ອມກັບສຽງຈົ່ມພຶມພໍາ, ແກວ່ງຫົວແບບບໍ່ພໍໃຈ ຍິນແຕ່ສຽງລູກສາວເອີ້ນວ່າ ປູ່ໆໆໆໆŽ ມານຳກັນພີ້ ແຕ່ພໍ່ແມ່ກໍບໍ່ສົນໃຈນໍາສຽງຮ້ອງຂອງລູກສາວເລີຍ.

      ພໍ່ຕູ້ຢືນຊຶງຄໍຕົກ ໜ້າເສົ້າຢູ່ໜ້າບ່ອນຈ່າຍເງິນ. ຈາກນັ້ນ, ພະນັກງານຖາມວ່າ ຈະເຮັດແນວໃດ?Ž ພໍ່ຕູ້ຄົນນັ້ນເລີຍເປີດກະເປົາເງິນໃຫ້ພະນັກງານເບິ່ງ ແລ້ວບອກວ່າໃຫ້ໄລ່ເງິນຕາມນີ້ ສາມາດຊື້ເຄື່ອງໄດ້ທໍ່ໃດກໍເອົາທໍ່ນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ, ພະນັກງານນັບເງິນພໍ່ຕູ້ໃນກະເປົາມີປະມານສາມແສນປາຍ. ເວລາທີ່ຢືນລໍຖ້າໄລ່ເງິນໃໝ່ໄດ້ຍິນພໍ່ຕູ້ເລົ່າວ່າ ບ້ານຢູ່ຕ່າງ

ແຂວງລູກຫຼານບໍ່ໄປຫາດົນແລ້ວ ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລວບລວມເງິນທັງໝົດທີ່ຕົນເອງທ້ອນໄວ້ຈ້າງລົດເມເຂົ້າມາຢາມລູກຫຼານໃນເມືອງ ແລ້ວຊວນອອກມາຊື້ເຄື່ອງ ແຕ່ລູກກໍ່ບໍ່ຖາມຈັກຄຳວ່າພໍ່ມີເງິນເທົ່າໃດ, ເລີຍຊອກເອົາເຄື່ອງຕາມໃຈມັກ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ລາຄາເຄື່ອງວ່າອັນໃດທໍ່ໃດ ເພາະຢູ່ບ້ານນອກກໍຊື້ຢູ່ຮ້ານຂາຍເຄື່ອງເລັກໆນ້ອຍໆ 2.000-5.000 ກີບ ຄິດວ່າເຄື່ອງຂອງໃນຮ້ານ

ຄ້າໃນເມືອງໃຫຍ່ຈະຖືກກວ່າ ແລະ ບໍ່ນຶກວ່າ ຄ່າເຄື່ອງຈະຕົກເປັນແສນ-ສອງແສນ.

      ພາຍຫຼັງທີ່ພວກຂ້ອຍຈ່າຍເງິນແລ້ວຍັງເຫັນພໍ່ຕູ້ຄົນນັ້ນຍ່າງວົນຢູ່ແຖວນັ້ນ ເລີຍຕັດສິນໃຈ ພາກັນຍ່າງເຂົ້າໄປຫາ ພ້ອມທັງຖາມລາວວ່າ: ພໍ່ຕູ້ຈະກັບຈັ່ງໃດ?Ž ລາວບອກວ່າ ພໍ່ຈະຈ້າງລົດກັບບ້ານŽ ອ້າວແລ້ວເງິນເດ່ ມື້ກີ້ຈ່າຍໄປໝົດແລ້ວບໍ?Ž ແຕ່ພໍ່ຕູ້ກໍຍັງລັງ

ເລຢູ່ຢ້ານລູກກັບມາແລ້ວ ບໍ່ພົບ ເບີໂທລະສັບລູກກໍ່ບໍ່ຮູ້, ພວກຂ້ອຍເລີຍພາພໍ່ຕູ້ໄປພະແນກປະຊາສຳພັນ ເພື່ອປະກາດຫາລູກ. ຈາກນັ້ນ, ພວກຂ້ອຍບອກໃຫ້ລາວລໍຖ້າໄປອີກຈັກໜ້ອຍຖ້າລູກບໍ່ມາແທ້ໆ ໃຫ້ໄປຂຶ້ນລົດຢູ່ຄິວ ຝາກພະນັກງານປະຊາສຳພັນໄວ້ວ່າ: ໃຫ້ປະກາດ

ຫາລູກໃຫ້ພໍ່ຕູ້ອີກເທື່ອໜຶ່ງ ແລ້ວພວກຂ້ອຍຈົກເງິນໃຫ້ເພື່ອແຮຄີງ, ຖ້າລູກບໍ່ມາແທ້ແມ່ນໃຫ້ເອົາໄວ້ຈ່າຍຄ່າລົດກັບບ້ານ. ໃຈແທ້ຢາກຢູ່ລໍຖ້າເບິ່ງວ່າລູກລາວຈະກັບມາບ່ໍ ແຕ່ຍ້ອນຄາວຽກຈໍາເປັນຢູ່ເຮືອນ ຈຶ່ງໄດ້ກັບໄປກ່ອນ.

      ພໍ່ຕູ້ ນ້ຳຕາໄຫຼ ແລະ ເວົ້າກັບພວກຂ້ອຍວ່າ ມັນຄົງບໍ່ຖິ້ມພໍ່ຕູ້ແທ້ດອກ, ເຄື່ອງກະຊື້ໄດ້ຫຼາຍຢ່າງຢູ່; ຕະຫຼອດໄລຍະຜ່ານມາ ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍກັບໄປຫາພໍ່ເລີຍ ເພາະເຮົາມັນທຸກ ບໍ່ມີສົມບັດຫຍັງໃຫ້ເຂົາŽ ພວກຂ້ອຍພະຍາຍາມລະດົມແນວຄິດ, ໃຫ້ກໍາລັງໃຈພໍ່

ຕູ້ວ່າ ຈັກໜ້ອຍເຂົາກໍ່ກັບມາແລ້ວ ບາງເທື່ອເຂົາຍັງຄາໄປເລາະເບິ່ງອັນອື່ນໆ ພໍ່ຕູ້ອົດໃຈລໍຖ້າເຂົາŽ ແລ້ວພວກຂ້ອຍກໍກັບເຮືອນ ພ້ອມກັບສົນທະນາຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ບອກບໍ່ຖືກເລີຍ,ຫຼຽວຫຼັງກັບໄປເບິ່ງເຫັນພໍ່ຕູ້ ຄົນນັ້ນຍັງຢືນຄໍຕົກຢູ່ບ່ອນເກົ່າ ໃນໃຈຄິດວົນວຽນຕະຫຼອດທັງ

ລົມກັບໝູ່ວ່າ: ເຂົາເຮັດແບບນີ້ ກັບພໍ່ຂອງໂຕເອງໄດ້ແນວໃດ?, ພໍ່ບໍ່ມີເງິນພໍນິໃດ໋ ມັນຜິດຫວາ ເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈບໍ ວ່າບາງທີເງິນທີ່ພໍ່ຕູ້ໄດ້ມາເທົ່ານີ້ ອາດຈະເປັນເງິນທັງໝົດທີ່ເພິ່ນທ້ອນມາຕະຫຼອດຊີວິດກໍເປັນໄດ້ ຢູ່ຊົນນະບົດ ຈະໄປຫາເງິນທາງໃດ, ອາຍຸກໍຫຼາຍແລ້ວ; ຖ້າເປັນແບບນີ້ ເຂົາຈະສອນລູກຕົນເອງໃຫ້ກະຕັນຍູຕໍ່ພໍ່ແມ່ໄດ້ແນວໃດ? ແນວເຮັດພຶດຕິ

ກຳແບບນີ້ກັບພໍ່ໂຕເອງໃຫ້ລູກເຫັນ. ແມ່ນຢູ່ພື້ນຖານຄອບຄົວນີ້ອາດຈະມີຫຍັງທີ່ເລິກເຊິ່ງຫຼາຍກວ່ານີ້ທີ່ເຮົາບໍ່ຮູ້ ແຕ່ສໍາລັບຕົນເອງແລ້ວ ຄົງບໍ່ມີທາງທີ່ຈະ ຖິ້ມພໍ່ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມເຈັບປວດ ພຽງຄວາມອັບອາຍຈາກການທີ່ບໍ່ມີເງິນຊື້ເຄື່ອງໃຫ້ລູກຫຼານໄດ້ແບບນີ້ດອກ. ແທນທີ່

ເຮົາເປັນລູກຈະເປັນຄົນພາເພິ່ນໄປຊື້ ແລະ ຊື້ໃຫ້ພໍ່ແມ່ຕາມຄວາມສາມາດຂອງຕົນເອງພໍໃຫ້ເພິ່ນດີໃຈ. ເພາະໃນໃຈພໍ່ແມ່ແລ້ວ ເພິ່ນກໍບໍ່ຕ້ອງການຫຍັງຫຼາຍຈາກລູກດອກ ພຽງເຫັນລູກມີຄວາມສຸກເພິ່ນກໍດີໃຈແລ້ວ. ສະນັ້ນ, ລູກກໍຄວນຄໍານຶງເຖິງບຸນຄຸນທີ່ເພິ່ນລ້ຽງດູເຮົາມາຈົນໃຫຍ່ຂຶ້ນເປັນບ່າວ, ເປັນສາວ, ສົ່ງໃຫ້ຮໍ່າຮຽນຈົນຈົບ, ມີວຽກເຮັດງານທໍາ ແລະ ມີຄອບຄົວ.

                                                                                                                                                               

                                                                                                                                                                  ໂດຍ: ດອກບົວບົກ

779

ເອື້ອຍຈັນເທົາແມ່ເຮືອນໄວ 38 ປີ ອັດກະແຈຫ້ອງນອນຢ່າງຟ້າວຟ່ັງ ທັງເວົ້າກັບລູກສາວນ້ອຍໄວສິບຂວບ ທີ່ພວມຈັດແມ່ຢູ່ຫົວຂັ້ນໄດເຮືອນຊັ້ນສອງ:

      ໄວໆແດ່ແມ່, ລຸງຄົນນັ້ນແປກໄດ໋, ໜ້າສົງໄສ, ຈັກຊິມາເລື່ອງຫຍັງບຸເດŽ

      ເອີ! ແມ່ກໍພວມລົງໄປດຽວນີ້ລະ ພໍດີແມ່ຈະໄປວຽກເລີຍŽ.

      ເອື້ອຍຈັນເທົາ ໄດ້ຍິນວ່າແຂກເປັນຜູ້ຊາຍ ເອື້ອຍເລີ່ມຄວາມຄິດສໍາຫຼວດເບິ່ງແຂກຜູ້ຊາຍທີ່ເອື້ອຍຮູ້ ແລະ ອາດມາເຮືອນໃນມື້ນີ້, ທັງຟ້າວສໍາຫຼວດເບິ່ງຄວາມຮຽບຮ້ອຍໃນ

ຮ່າງກາຍທີ່ຫາກໍແຕ່ງຢ່າງຟ້າວຟັ່ງ ເມື່ອກີ້ນ້ີ. ເອື້ອຍພໍໃຈນໍາຄວາມງາມທຸກຢ່າງໃນຕົວແລ້ວກ້າວລົງຂັ້ນໄດ ທັງຄິດ:

      ເອ໋ ຖ້າເປັນລູກຄ້າ ກໍຫາກມີຜູ້ຢູ່ຫ້ອງຂາຍພົວພັນເອງແລ້ວນີ້ນ່າ‚ ໃຜກໍຢ່າເທາະ ເຂົາຄົງເປັນແຂກຂອງເຮົາໄດ້ທັງນັ້ນŽ

      ທັນທີ ທີ່ມາບເຫັນງ່ອນພົ້ນຂຶ້ນຈາກພະນັກຕັ່ງນວມແຈຫ້ອງຮັບແຂກຊັ້ນລຸ່ມ ເອື້ອຍຈັນເທົາ ຢຸດບາດກ້າວຈົນລູກສາວແນມເບິ່ງໜ້າແມ່ທີ່ກໍາລັງງຸນງົງເປັນຢ່າງເຄັ່ງຂຶມ ແລ້ວຍິ້ມເປັນແຫ້ງໆ ຊຶ່ງນາງບໍ່ເຄີຍເຫັນທ່າທີນີ້ຂອງແມ່ມາກ່ອນ.

      ສະບາຍດີບໍ?Ž ຍິນສຽງທັກດັງຂຶ້ນຂ້າງຫຼັງ ຊາຍຜູ້ຖືກທັກຟ້າວລຸກຂຶ້ນ, ອວ່າຍໜ້າມາ ປານຖືກເຫຼັກໄສ້ເສືອດີດ ລາວທັກຄ່ອຍໆ: ໂອ່ ຈັນ!Ž.

      ເອື້ອຍຈັນເທົາ ແນມເບິ່ງໜ້າແຂກດ້ວຍສາຍຕາທີ່ທົນທານ ຈົນເຮັດໃຫ້ຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ກ້າສູ້ ແລະ ຍັງລົບສາຍຕາຫຼາຍຄັ້ງ ແລະ ກ່ອນຈະກ່າວຄໍາວ່າ ອ້າຍ ຟໍ ມາຢາມຫວາ,

ອ້າຍມາແຕ່ໃສ ແລະ ຄໍາອື່ນໆ, ເອື້ອຍໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມອ່ອນໄຫວ, ຄວາມຄິດຄຽດໃນໃຈທີ່ເຂົາໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເອື້ອຍຜ່ານມາ.

      ພາບພົດອັນບໍ່ໜ້າປາຖະໜາກ່ອນນັ້ນ ບໍ່ຄິດກໍ່ສາຍຄືນມາໃນຄວາມຊົງຈໍາຂອງເອື້ອຍເອງ‚ ຄາວນັ້ນ, ເອື້ອຍຈັນເທົາຫາກໍໄດ້ສິບສາມປີ, ແມ່ໄດ້ເອີ້ນລາວມາແຕ່ຄົກມອງ

ແລ້ວຊີ້ໃສ່ຊາຍຄົນນີ້ ທັງເວົ້າວ່າ ເພິ່ນຜູ້ນີ້ແລ້ວຜູ້ມາອີດູສົງສານລູກຫ້ັນ,ນົບເພິ່ນ, ຖາມຂ່າວທັກທາຍສະບາຍດີເພິ່ນແມ້ລູກŽ. ເອື້ອຍຈັນເທົາໄດ້ແຕ່ນົບຕາມມາລະຍາດ ແລ້ວຟ້າວ

ຫອບໜີຢ່າງອໍາອາຍ ໂດຍບໍ່ສົນໃຈນໍາຄໍາເວົ້ານໍາຫຼັງຂອງພວກເພິ່ນທັນໄດ້ຍິນພໍຫວິດແວ່ວວ່າ: ຄືລູກເຫັນນີ້ແລ້ວ ມັນບໍ່ທັນຮູ້ຖ້ອຍ ຮູ້ຄວາມຫຍັງ, ໃຫຍ່ນໍ້າແກງ ແຮງນໍ້າທ່າລ້າງໆ‚Ž

ລູກບໍ່ຊາດອກ, ລູກຈະເອົາໄປບອກໄປສອນເອົາŽ

      ເມື່ອມີແຕ່ສອງແມ່ລູກລົມກັນ ແມ່ກໍບອກວ່າຊາຍຜູ້ນີ້ ເພິ່ນຜູ້ໃຫຍ່ແລ້ວ, ຮູ້ຊອກເງິນ ຫາຄໍາ ແລະ ເຄີຍຊ່ວຍເຫຼືອເຮົາ, ດຽວນີ້ເຮົາບໍ່ມີພໍ່, ຄັນບໍ່ເອົາເພິ່ນມາລ້ຽງມາເກືອ

ເຮົາກໍຈັກຊິເພິ່ງໃຜ‚ ຈັນເທົາບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງຄິດແນວໃດ, ຈະເອົາຫຼືບ່ໍ, ມັກເພິ່ນຫຼືບ່ໍ ແລະ ຍັງບໍ່ຮູ້ແມ່ນກະທັ້ງວ່າ ຄັນຜູ້ຍິງກັບຜູ້ຊາຍບໍ່ເອົາກັນເປັນຜົວເປັນເມຍຈະໄດ້ບໍ.

      ຕໍ່ນັ້ນມາບໍ່ດົນງານດອງຂອງເອື້ອຍຈັນເທົາກັບຊາຍຄົນນັ້ນກໍປາກົດຂຶ້ນແທ້ ຕອນນັ້ນ ເອື້ອຍຈັນເທົາກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງດີໃຈ ຫຼື ເສຍໃຈຊໍ້າ ຮູ້ແຕ່ວ່າສະບາຍໃຈທີ່ຕົນເອງໄດ້

ເຮັດ ຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງແມ່ ແລະ ແມ່ກໍພູມໃຈກັບຕົນເອງຫຼາຍ‚ ຊຶ່ງມັນກໍເປັນໜ້າເຫັນໃຈແມ່ແທ້ ເພາະແມ່ເປັນໝ້າຍລ້ຽງລູກ 5 ຄົນ ພໍ່ຕາຍປະແຕ່ມື້ນ້ອງຊາຍຫຼ້າຍັງຢູ່ໃນ

ທ້ອງ ແມ່ ແລະ ເອື້ອຍຫາກໍຮຽນຢູ່ ປໍ3 ຈາກນັ້ນ ເອື້ອຍຈໍາຕ້ອງອອກໂຮງຮຽນມາເຮັດວຽກເຮືອນຊານຊ່ວຍແມ່ ເພາະເອື້ອຍເປັນລູກກົກນອກຈາກເອົານ້ອງ ເພື່ອໃຫ້ແມ່ໄດ້ໄປຈ້າງ

ດໍານາ, ກ່ຽວເຂົ້າແລ້ວ ເອື້ອຍຍັງຕ້ອງເຈ່ຍນ້ອງໄປເອົາຟືນ, ຕັກນໍ້າ, ສ້ອນປາ, ເກັບຜັກ,ຫາໜໍ່ ແລະ ແຕ່ງກິນໄວ້ຖ້າແມ່, ຫວ່າງແມ່ມັກເຈັບຂໍ່ ບາງມື້ເພິ່ນຍ່າງບໍ່ໄດ້ເອື້ອຍຈັນເທົາ

ຕ້ອງ ໄປເຮັດນາຕາງແມ່ ແຕ່ເອື້ອຍກໍບໍ່ແມ່ນຕຸ້ຍພີມີແຮງຫຍັງ, ມັກເປັນໄຂ້ຍຸງເລື້ອຍໆ, ເປັນເທື່ອ ໃດແມ່ກໍຈົ່ມບໍ່ມີເງິນປິ່ນປົວ.

      ຊາຍຜູ້ມາເປັນແຂກເອື້ອຍມື້ນີ້ແລ້ວ ແມ່ນຜູ້ມາແຕ່ງດອງເອົາເອື້ອຍຈັນເທົາ ແຕ່ມື້ເອື້ອຍບໍ່ທັນເປັນສາວນັ້ນ, ເອື້ອຍຍິ້ມຕໍ່ເຂົາຕາມມາລະຍາດ ແລ້ວເອີ້ນລູກສາວເອົານໍ້າ

ມາສູ່ແຂກ ມາບັດນີ້ນັ່ງໜ້າຕໍ່ໜ້າກັນ ເອື້ອຍຈຶ່ງໄດ້ສັງເກດເຫັນໃບໜ້າອັນແສນຄຸ້ນເຄີຍຂອງເຂົາ, ແສງອາທິດລິດແຫ່ງຄວາມເຄັ່ງຂຶມໃນດວງຕາ, ໃນສີໜ້າເຂົາໄດ້ດັບມອດໄປແຕ່

ຍາມໃດແລ້ວ ຄົງຄ້າງຢູ່ໃນນັ້ນຍັງແຕ່ຄວາມອ່ອນເພຍໜ້າສົງສານ ເຖິງຢ່າງໃດນັ້ນກໍຍັງປຸກປັ່ນ ພາບອະດີດຂຶ້ນມາໄດ້: ເອື້ອຍເຄີຍຮ້ອງໄຫ້ເຕັມຄໍ ທັງຮ້ອງໄຫ້ໃນໃຈນັບເປັນຮ້ອຍໆ

ພັນໆຄັ້ງ ຍ້ອນຖືກປ້ອຍດ່າ, ທຸບຕີທໍລະມານຍ້ອນເຂົາເມົາເຫຼົ້າມາ ບາງຄັ້ງເອື້ອຍຍັງເຈ່ຍລູກຢູ່ເຂົາກໍຈັບມວຍຜົວຍາວໆຂອງເອື້ອຍທຶ້ນ, ຊຸກໄສໄປມາ ຫຼື ເອົາຫົວເອື້ອຍກະແທກລົງ

ດິນ, ຈັບເອົາມວຍຜົມກ້ຽວໃສ່ຕີນໄວ້ ແລ້ວເອົາໄມ້ຄານທຸບຕີ, ຈົນບາງຄັ້ງເຮັດໃຫ້ເອື້ອຍຕ້ອງນອນກິນເຂົ້າປຽກ ຫຼື ປ່ວຍໂຊຫຼາຍມື້. ຄັ້ງທີ່ເອື້ອຍຖືກທຸບຕີຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ກໍແມ່ນ

ຄັ້ງທີ່ເອື້ອຍກ່າວຄໍາວ່າ ຈະປະຮ້າງເຂົາ ແລະ ຫຼາຍຄັ້ງແມ່ເຂົ້າໄປກັ້ນກາງ ເພື່ອປົກປ້ອງຮ່າງກາຍຂອງເອື້ອຍ ກໍແມ່ນຫຼາຍຄັ້ງທີ່ແມ່ຕ້ອງເຈັບໂຕຕື່ມກັນ. ຈົນເອື້ອຍໄດ້ລູກຜູ້ທີຫົກ ເຂົາ

ກໍໄດ້ນິໄສ ໃໝ່ອີກຄື ໄປນອນຄ້າງຄືນຢູ່ບ່ອນອື່ນເປັນຄືນ, ສອງຄືນເລື້ອຍໆ, ທໍາອິດເອື້ອຍກໍ່ມັກໄປສືບທາວຫາ ແຕ່ຕໍ່ໆມາຮູ້ໄດ້ວ່າເຂົາຕິດກັບຍິງແມ່ຮ້າງຜູ້ໜຶ່ງ ແລະ ເຂົາໄດ້ເວົ້າ

ທັ່ງໃສ່ເອື້ອຍວ່າ ເຂົາຈະເອົາກັບຍິງຄົນນັ້ນ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ເອື້ອຍມີປາກມີສຽງຫຍັງ ແລ້ວເຂົາກໍໜີອອກຈາກເຮືອນໄປເລີຍ ພາຍຫຼັງມື້ເອື້ອຍຟ້ອງ ແລະ ເວົ້າຄວາມກັນຢູ່ຂັ້ນບ້ານ ເປັນໄລ

ຍະທີ່ລູກຜູ້ທີຫົກຍັງບໍ່ທັນເຊົານົມ, ສ່ວນແມ່ເອື້ອຍກໍຍັງນອນປ່ວຍໂຊຢູ່ໂຮງໝໍເກືອບໄດ້ໜຶ່ງເດືອນແລ້ວ ທັງເງິນກີບສຸດທ້າຍທີ່ຢືມມາຊື້ຢາປົວແມ່ກໍໝົດແຕ່ສອງສາມມື້ກ່ອນນັ້ນ‚

      ເອື້ອຍຈັນເທົາ ເຂົ້ານັ່ງຕັ່ງນວມກົງກັນຂ້າມກັບແຂກຜູ້ນັ້ນ ແລ້ວຍັງຕິດຕາມສາຍຕາແຂກບໍ່ລົດລະ, ເຂົາຫຼຽວເຫຼືອດຊ້າຍ, ຂວາຫຼາຍຄັ້ງ ເຮັດໃຫ້ເອື້ອຍເດົາອອກວ່າ ເຂົາຊອກ

ຫາພໍ່ເຈົ້າເຮືອນກໍເປັນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ເອື້ອຍຈຶ່ງໃຫ້ຄໍາຕອບຢູ່ໃນໃຈເອື້ອຍເອງ: ບໍ່ດອກ, ເຮືອນນີ້ບໍ່ມີພໍ່ເຈົ້າເຮືອນເລີຍເຈົ້າຄິດຜິດແລ້ວ ຄວາມໃຫຍ່ໂຕສວຍງາມ, ມີເຄື່ອງຮັບໃຊ້ຄົບ ຖ້ວນ,

ມີຮ້ານຂາຍເຄື່ອງໃຫຍ່ຢູ່ດ້ານໜ້າ, ມີຄົນງານຈ້າງເຮັດວຽກຢູ່ເຕັມຮ້ານນັ້ນ ມັນບໍ່ຖ້າມີ ມືແຕ່ພໍ່ເຈົ້າເຮືອນກໍເກີດຂຶ້ນໄດ້. ເຈົ້າຮູ້ບໍເມື່ອເຈົ້າຖິ້ມຂ້ອຍໄປແລ້ວຂ້ອຍຕ້ອງເຊົ່າລົດຊື້

ຜັກ ມານັ່ງຂາຍຢູ່ຕະຫຼາດ ແລ້ວປ່ຽນມານັ່ງຂາຍປາ ເພາະບໍ່ມີທຶນໄປຊື້ຜັກອີກ, ສ່ວນປາຍັງໄຄ ວ່າເຂົາໃຫ້ຂາຍໝົດແລ້ວຈຶ່ງເອົາເງິນໄປໃຊ້ເຂົາ, ຕໍ່ມາເມື່ອລູກເຊົານົມແລ້ວ ຂ້ອຍ

ກໍປະລູກໄວ້ນໍາແມ່ເຖົ້າ ແລ້ວໄປຮັບເອົາເຄື່ອງຢູ່ຮ້ານໃຫຍ່ ຫຼື ຮັບສິ້ນຢູ່ໂຮງງານໄປເລາະຂາຍສົ່ງໃຫ້ຮ້ານເລັກຮ້ານນ້ອຍ ແລະ ໄປສົ່ງຮອດບ້ານນອກ ດ້ວຍລົດຖີບໂຟນິກຮ່າງຄັນ

ເກົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເງິນທີ່ຫາໄດ້ຍັງບໍ່ພໍຮອດຄ່າຈ້າງຮຽນເພີ່ມຂອງລູກແຕ່ລະຄົນ. ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ລູກໄດ້ອອກໂຮງຮຽນ ຂ້ອຍຈຶ່ງມາຈ້າງຂົນດິນຈີ່ຂຶ້ນລົດ-ລົງລົດນໍາເຂົາ ຍ້ອນເຮັດວຽກໜັກອັນ

ນັ້ນຂ້ອຍເລີ່ມລົ້ມປ່ວຍ ເພາະເຈັບໝາກໄຂ່ຫຼັງ, ຊໍ້າບໍ່ໜໍາເຮືອນກໍມາຖືກໄຟໄໝ້ໂດຍບັງເອີນ, ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍສິ້ນເນື້ອປະດາຕົວປານຕາຍທັງເປັນ, ຍ້ອນແນວນັ້ນ ຕໍ່ມາເມື່ອມີຜົວ

ເຂົາທໍາກົນເປັນ ໂສດມາທໍາທ່າອີດູຕົນຂ້ອຍກໍເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງເອົາກັບເຂົາ ເພາະບໍ່ມີທາງເລືອກ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ ເພິ່ງພາຫຍັງພໍເທົ່າໃດ ເມຍເກົ່າເຂົາກໍ່ຮູ້ເລື່ອງ ແລະ ມາລາກເອົາກັບ

ຄືນ. ທັງຖິ້ມລູກນ້ອຍ ໄວ້ໃນທ້ອງຂ້ອຍຄົນໜຶ່ງ ອັນເປັນສາເຫດເຮັດໃຫ້ແມ່ຂ້ອຍເສຍໃຈຈົນລົ້ມປ່ວຍ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຂ້ອຍປິ່ນປົວດົນ ເພິ່ນກໍ່ຈາກໄປຢ່າງບໍ່ລັບຕາ. ເມື່ອຂ້ອຍບໍ່ສາມາດ

ອຸ້ມທ້ອງໃຫຍ່ຈ້າງຂົນດິນຈີ່ໄດ້ ຈຶ່ງຈໍາເປັນຕ້ອງຊອກກູ້ຢືມເງິນນໍາພີ່ນ້ອງມາຮັບຊື້ຖ່ານດັງໄຟພໍໄດ້ນັ່ງຂາຍຢູ່ໜ້າບ້ານ ເຮັດແນວນັ້ນຈົນອອກລູກຜູ້ທີເຈັດນີ້ ຂ້ອຍຈຶ່ງມີທຶນພໍຮັບຊື້ເຂົ້າ

ສານມາຂາຍຕື່ມ, ເມື່ອລູກຮູ້ຍ່າງແລ້ວ ຂ້ອຍກໍປະລູກໄວ້ນໍາເອື້ອຍອ້າຍຜູ້ຮຽນແຕ່ຕອນດຽວປ່ຽນກັນເອົານ້ອງ ແລະ ເຝົ້າຮ້ານຂາຍຖ່ານ, ຂາຍເຂົ້າສານຖ້າຂ້ອຍກໍເອົາລໍ້ເພມາ

ມັດໃສ່ກົ້ນລົດຖີບ ເພື່ອໄປເລາະຕາມບ້ານນອກບ້ານນາໄກເປັນຊາວ, ສາມສິບຫຼັກ ຊອກຊື້ເຂົ້າສານ ແລະ ຖ່ານມາຂາຍເອງ, ເຖິງວ່າເກີດເປັນມື້ຈະອາບເຫື່ອຕາງນໍ້າ ແຕ່ຂ້ອຍກໍ

ພູມໃຈ ເພາະໄດ້ກໍາໄລຫຼາຍກວ່າເກົ່າ ຈົນ ຂ້ອຍສາມາດຊື້ລົດຈັກຊູຊູກິຜູ້ຊາຍຄັນເກົ່າໜຶ່ງມາແກ່ລໍ້ຖ່ານ ແລະ ເຂົ້າສານ ຖ້າເຈົ້າເຫັນລໍ້ແກ່ເປົາຖ່ານ, ເຂົ້າສານ, ຮໍາທີ່ຂ້ອຍ

ລາກມາແຕ່ລະມື້ນັ້ນ ເຈົ້າກໍຈະວ່າແມ່ນພູນ້ອຍພຸ້ນລະ ແລະ ບາດຕອນໄປກໍ່ແມ່ນພູນ້ອຍທີ່ເຕັມແຕ່ໝໍ້, ຖ້ວຍ, ຝ້າຍໄໝ, ຈົກ, ຊ້ວານ‚ ຂ້ອຍເອົາ ໄປຂາຍ ແລະ ແລກປ່ຽນເຂົ້າຢູ່ບ້ານນອກພຸ້ນມາຂາຍ.

      ບາງມື້ຂ້ອຍກໍລາກລໍ້ໜັກໄປມາໄດ້ສອງສາມຖ້ຽວ, ດີແຕ່ຂ້ອຍແຂງແຮງ ແຕ່ປານນັ້ນ ກໍຍັງເສຍອົງຄະຍ້ອນ; ຂາເບື້ອງຊາຍຂ້ອຍຍ່າງບໍ່ທ່ຽງປານໃດ ນີ້ກໍຍ້ອນຂ້ອຍພາ

ລົດຈັກ ພ້ອມດ້ວຍລໍ້ເຄື່ອງອັນມະຫາສານນັ້ນເຈືອດຂີ້ຕົມ ເຊລົງຮ່ອງແຄມທົ່ງນາຢູ່ບ້ານນອກພຸ້ນ ດີແຕ່ລໍ້ເຄື່ອງບໍ່ເຕັງຫົວຂ້ອຍ ຕາຍປະລູກນ້ອຍທັງເຈັດຄົນນີ້. ຍ້ອນແນວນັ້ນຕົກມາ

ປີກາຍນີ້ ຂ້ອຍຈຶ່ງມີເງິນພໍຂະຫຍາຍຮ້ານໃຫຍ່ອອກ ຊື້ເຄື່ອງຈັກບົດອາຫານສັດ ແລະ ຈັກໂມ້ເຂົ້າເຮັດເຂົ້າປຸ້ນ, ເສັ້ນເຂົ້າປຽກ, ເສັ້ນໝີຂາຍ, ຕັ້ງຮ້ານນີ້ຂຶ້ນໄດ້ປີໜຶ່ງ ຂ້ອຍກໍຈຶ່ງມີ

ທຶນມາປຸກເຮືອນ ຫຼັງນີ້ແທນຕູບເກົ່າ. ບໍ່ນັບເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ ລາຄາມັນກໍນັບສິບກວ່າລ້ານແລ້ວ ແຕ່ຂ້ອຍກໍບໍ່ ໄດ້ມີຄວາມສຸກຫຍັງຫຼາຍດອກ, ຂ້ອຍເຮັດເພື່ອຄວາມສຸກຂອງລູກເທົ່ານັ້ນ ສ່ວນຂ້ອຍກໍຢູ່ໄປ ພຽງເພື່ອລູກເທົ່ານັ້ນ, ນອກຈາກນັ້ນບໍ່ເຫຼືອຫຍັງອີກແລ້ວ‚

      ໃນຂະນະເຊີຊຶງແນມກັນ, ຊາຍຄົນນັ້ນບໍ່ສາມາດຮູ້ໄດ້ຄວາມຫວນຄຶດເຫຼົ່ານັ້ນຂອງເອື້ອຍຈັນເທົາ ແລະ ເຂົາກໍບໍ່ທັນຮູ້ວ່າຈະເອີ່ຍຄໍາໃດກ່ອນຈຶ່ງຈະເໝາະ.

      ອ້າຍເດ ເປັນແນວໃດຢູ່ດີມີແຮງບໍ?Ž

      ເອື້ອຍຈັນເທົາຖາມເຂົາທັງໆທີ່ໄດ້ຄໍາຕອບຈາກເຮືອນຮ່າງ, ວາດຊົງຂອງເຂົາຢູ່ແລ້ວ: ຈ່ອຍຜອມ, ຫຼ່າເຫຼືອງ, ຜົມແຊມເລົາ

ແລະ ຍາວຕັ້ງບ່າ, ຊອນເຄົາລາມລົງຈອດຄາງ, ແສງຕາຂຸ່ນມົວ, ຊົງອິດເມື່ອຍ.ກໍບໍ່ແຂງແຮງປານໃດແລ້ວ ຂ້ອຍເຈັບຕັບ, ຂ້ອຍມາປົວຢູ່ໂຮງໝໍມະໂຫສົດນີ້

ໄດ້ເດືອນປາຍແລ້ວ ໂດຍບໍ່ຖ້າຖາມເຂົາບອກຕໍ່ໄປວ່າ: ຂ້ອຍຂຶ້ນມາແຕ່ອັດຕະປື, ຂ້ອຍເຫັນຊື່ ເຈົ້າໃນລາຍຊື່ຜູ້ບໍລິຈາກເງິນຊ່ວຍໂຮງໝໍ ຕິດຢູ່ກະດານຂອງໂຮງໝໍ ຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ວ່າເຈົາ

ແລະ ລູກຍັງຢູ່ບ້ານເກົ່ານີ້Ž

      ເວົ້າຮອດນີ້ ເຂົາກໍຄວາມືໃສ່ຫົວນາງນ້ອຍຜູ້ພວມວາງຈອກນໍ້າເຢັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາ,ນາງ ນັ້ນຫຼົບຢ່າງໄວ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ເປັນແມ່ຄຶດເຫັນຄວາມຂາດພໍ່ຂອງຕົນ ແລະ ກໍຄຶດເຫັນ

ຄວາມ ເປັນພໍ່ລູກຂອງພວກເຂົາເຈົ້າ ແລ້ວຟ້າວບອກລູກວ່າ: ນາງ! ນົບພໍ່ສາແມ້ລູກ, ໃຫ້ພໍ່ຮັກແດ່ດູ, ນີ້ແລະພໍ່ລູກນ່າŽ ເວົ້າແລ້ວເອື້ອຍຈັນເທົາ ບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນເອງເວົ້າຄວາມນັ້ນອອກ

ມາໄດ້ຈັ່ງໃດ.

      ສຽງໂທລະສັບຕັ້ງໂຕະຢູ່ທາງຫຼັງເອື້ອຍຈັນເທົາດັງຂຶ້ນ ເອື້ອຍລຸກໄປລົມສາຍ,ບໍ່ຮູ້ວ່າ ພໍ່ເວົ້າຫຍັງກັບລູກ ຜູ້ເຂົາຖິ້ມໄປນັ້ນແດ່.ຄາບເຂົ້າງາຍມື້ນັ້ນ ເອື້ອຍຈັນເທົາໄດ້ຈັດໃຫ້ລູກທັງເຈັດໄດ້ຮ່ວມພາເຂົ້າກັບ

ພໍ່ ແລະ ເອື້ອຍໄດ້ຮູ້ທຸກເລື່ອງທີ່ໜ້າສົງສານກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງຜົວເກົ່າຜູ້ນີ້, ເຂົາຈາກເອື້ອຍໄປແລ້ວ ກໍໄດ້ຢ່າຮ້າງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະ ສຸດທ້າຍກໍເປັນໝ້າຍອີກ ດຽວນີ້ເຂົາຕ້ອງອາໄສ

ຢູ່ກັບປ້າ (ເອື້ອຍຄີງຂອງເຂົາ) ນັບແຕ່ເປັນໂຊມາສີ່ຫ້າເດືອນ ເພາະເຂົາເປັນພະຍາດຕັບແຂງ ເຂົາຊ່ວຍຫຍັງປ້າບໍ່ໄດ້ ແຕ່ປານນັ້ນ ປ້າກໍ່ໄດ້ຂາຍຄວາຍໃຫ້ໂຕໜຶ່ງ ເພື່ອຂຶ້ນມາປິ່ນປົວຢູ່ວຽງຈັນ ພີ້.

ກ່ອນຜົວເກົ່າຂອງເອື້ອຍຈັນເທົາຈະອກຈາກເຮືອນໄປ ເອື້ອຍໄດ້ນັບເງິນ ແລະຍື່ນ ໃຫ້ເຂົາຕັບໜຶ່ງຢ່າງລັບໆ ແລ້ວບອກລູກຊາຍກົກເອົາລົດໄປສົ່ງພໍ່ຢູ່ໂຮງໝໍ ແລະ ບໍ່ລືມສັ່ງ ວ່າ:

  ຖ້າຕ້ອງການໃຫ້ຊ່ວຍຫຍັງໃຫ້ບອກລູກຈັດໃຫ້ໂລດເດີŽ

                                                                                                                                                                                                                                                                    ໂດຍ: ທິດາຈັນ

322323

ດັ່ງທີ່ຮູ້ກັນແລ້ວວ່າໃນປະຫວັດຄວາມເປັນມາຂອງປະເພນີປີໃໝ່ລາວ ຫຼື ກຸດສົງການ ເຫັນໄດ້ວ່າແມ່ຍິງມີຄວາມສຳຄັນ ແລະ ຕິດພັນກັບປະເພນີດັ່ງກ່າວມາແຕ່ບູຮານ ໂດຍ

ສະເພາະນາງສັງຂານ ທີ່ມີໜ້າທີ່ໃນການນຳເອົາຄວາມເປັນເອກະລັກນີ້ໄປເຜີຍແຜ່ໃຫ້ຄົນຮຸ່ນໜຸ່ມໄດ້ຮຽນຮູ້ ຄຽງຄູ່ກັບການອະນຸລັກການແຕ່ງກາຍ, ເກົ້າຜົມບ່ຽງແພ ທີ່ເປັນເອກະ

ລັກ ສະເພາະຂອງແມ່ຍິງລາວໄວ້ໃຫ້ແຂກທີ່ມາທ່ຽວຊົມໄດ້ເຫັນ ແລະ ຮັກສາໄວ້ໃຫ້ລູກຫຼານໃນອະນາຄົດ.

      ປະເພນີແຫ່ນາງສັງຂານ ຈຶ່ງມີຕຳນານເລົ່າສືບກັນມາວ່າ: ໃນສະໄໝພຸດທະການມີລູກຊາຍເສດຖີຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ທຳມະບານກຸມມານ ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ເໜືອມະນຸດ

ທັງປວງ ຮູ້ຮອດພາສາສັດຕ່າງໆ, ຄວາມເກັ່ງກ້າສາມາດຂອງລາວ ໄດ້ຊ່າລືໄປເຖິງສະຫວັນພະຍາກາບິນລະພົມຄິດຢາກລອງຄວາມຮູ້ຂອງທຳມະບານກຸມມານຈຶ່ງໄດ້ລົງມາ ແລະ

ຕັ້ງຄຳຖາມ ວ່າ: 3 ຂໍ້ສີລິີຂອງຄົນໃນຕອນເຊົ້າ, ຕອນສວາຍ ແລະ ຕອນແລງຢູ່ໃສ? ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍບອກວ່າ ອີກ 7 ວັນ ຈະລົງມາເອົາຄໍາຕອບ, ຖ້າຕອບບໍ່ໄດ້ຈະຖືກຕັດຄໍ ແຕ່ຖ້າ

ຕອບຖືກພະຍາກາບິນລະພົມຈະຍອມໃຫ້ຕັດຄໍຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທຳມະບານກຸມມານ ກໍຄິດຫາຄຳຕອບຕາມທີ່ພະຍາກາບິນລະພົມຕັ້ງບັນຫາໄວ້ ລາວຄົ້ນຄິດທັງເວັນ ແລະ

ຄືນ ຈົນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໄດ້ກິນ ຕົນໂຕຈ່ອຍຜອມລົງ ກໍບໍ່ສາມາດຊອກເຫັນຄຳຕອບເລີຍ ເມື່ອຮູ້ໂຕວ່າຈະຖືກຕັດຄໍຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ ຈິ່ງຕັດສິນໃຈເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍວ່າ: ຕົນເປັນລະດັບນັກ

ປາດມີຊື່ສຽງຈະຍອມໃຫ້ຕັດຄໍໃຫ້ເສຍຊື່ເຮັດຫຍັງ. ພໍຕາເວັນຈະຕົກດິນ ຈຶ່ງພາຮ່າງກາຍອັນຈ່ອຍຜອມມຸ່ງຫນ້າເຂົ້າປ່າ ເມື່ອຮູ້ສຶກວ່າຈະຍ່າງບໍ່ໄຫວ ຈິ່ງໂຍບນັ່ງລົງທີ່ຕົ້ນຕານຕົ້ນ

ໜຶ່ງ ເພື່ອລໍຖ້າເວລາການສິ້ນລົມຫາຍໃຈຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແຕ່ສະຫວັນເປັນໃຈ ຢູ່ເທິງຕານຕົ້ນນັ້ນມີນົກອິນຊີສອງຜົວເມຍອາໄສຢູ່ ແລະ ລົມກັນເລື່ອງການໄປຫາກິນໃນມື້ອື່ນ, ນົກໂຕເມຍ

ໄດ້ຖາມວ່າ: ມື້ອື່ນຈະໄປຫາກິນທາງໃດ?

      ຜົວກໍ່ຕອບວ່າ: ມື້ອື່ນບໍ່ຕ້ອງໄປໃສດອກ ຖ້າກິນຊີ້ນມະນຸດຢູ່ເມືອງນີ້ລະ, ພະຍາກາບິນລະພົມ ຈະລົງມາຕັດຄໍ ທຳມະບານກຸມມານ ແລ້ວພວກເຮົາຊິໄດ້ກິນຊີ້ນເຂົາ ຍ້ອນ

ຕອບບັນຫາເພິ່ນບໍ່ໄດ້.

     ເມຍຖາມ: ບັນຫາມີແນວໃດ? ຍາກແທ້ຫວະ?

     ຜົວຕອບ: ມັນຊິຍາກຫຍັງ! ເພິ່ນຖາມວ່າສີລິ ຄົນຢູ່ໃສໃນຍາມເຊົ້າຍາມສວາຍ ແລະ ຍາມແລງ? ຊຶ່ງ ຕອນເຊົ້າສີລິຂອງຄົນຢູ່ທີ່ໜ້າ ຄົນຈຶ່ງມັກສວ່າຍຫນ້າລ້າງຕາ, ຕອນ

ສວາຍຢູ່ໜ້າເອິກຄົນເຮົາ ຈຶ່ງມັກເອົານ້ຳລູບໜ້າເອິກ ຫຼື ລ້າງຕົນໂຕເລົາຄີງ, ສ່ວນຕອນແລງ ສີລິຢູ່ທີ່ຕີນຄົນ ຈຶ່ງມັກລ້າງຕີນກ່ອນເຂົ້ານອນ.

      ພໍຮອດມື້ທີ 7 ພະຍາກາບິນລະພົມ ກໍລົງມາເອົາຄໍາຕອບຕາມການນັດໝາຍເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳຕອບຂອງ ທຳມະບານກຸມມານ ກໍເຮັດໃຫ້ພະຍາກາບິນລະພົມ ຕົກສະທ້ານຢ່າງ

ໃຫຍ່ ແຕ່ຊິເຮັດແນວໃດ ໃນເມື່ອຕົນໄດ້ເອີ່ຍປາກ ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາແລ້ວ ຈິ່ງຍອມໃຫ້ຕັດຄໍຂອງຕົນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ເສຍສັດຈະທີ່ໄດ້ໃຫ້ໄວ້ກັບມະນຸດຜູ້ໜຸ່ມນ້ອຍຄົນນີ້.

      ພະຍາກາບິນລະພົມ ມີລິດເດດເກັ່ງກ້າຖ້າຫົວ ແລະ ເລືອດຕົກລົງດິນກໍຈະເກີດໄຟມະໄລກັນໄໝ້ໂລກທັງໂລກ ຖ້າໂຍນຫົວຂຶ້ນສູ່ເວຫາກໍຈະໄໝ້ອາກາດ ເຮັດໃຫ້ມວນມະ

ນຸດ ແລະ ສັດສາວາສິ່ງ ໝົດອາກາດຫາຍໃຈ ຖ້າໂຍນຫົວລົງນ້ຳ ກໍຈະເຮັດໃຫ້ແມ່ນ້ຳຄົງຄາເຫືອດແຫ້ງ ເກີດເປັນໄພແລ້ງສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ມວນມະນຸດທົ່ວໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອຊ່ວຍ

ໃຫ້ມວນມະນຸດພົ້ນຈາກໄພພິບັດ ກ່ອນຈະຖືກຕັດຄໍພະຍາກາບິນລະພົມ ຈຶ່ງເອີ້ນເອົາລູກສາວທັງ 7 ຄົນ ມາພົບເປັນການດ່ວນ (ລູກສາວ 7 ຄົນແມ່ນແທນໃຫ້ 7 ວັນ ໃນອາທິດ

ໜຶ່ງ) ຄື: ນາງ ສະເທວີ (ວັນອາທິດຂີ່ຄຸດ), ນາງ ໂຄລະຄະເທວີ (ວັນຈັນຂີ່ເສືອ), ນາງຮາກສະເທວີ (ວັນອັງຄານຂີ່ໝູ), ນາງ ມົນທາເວທີ (ວັນພຸດຂີ່ມ້າລໍ), ນາງ ກິລິນີ ເທວີ

(ວັນພະຫັດຂີ່ຊ້າງ), ນາງ ກິມີທາເທວີ (ວັນສຸກຂີ່ຄວາຍ), ນາງ ມະໂຫທອນ ເທວີ (ວັນເສົາ ຂີ່ນົກຍູງ) ຈາກນັ້ນ, ຜູ້ເປັນພໍ່ຈິ່ງສັ່ງຄວາມວ່າ ຕອນພໍ່ຖືກຕັດຄໍໃຫ້ພວກລູກເອົາຖາດຄໍາ

ມາຮອງຮັບບໍ່ໃຫ້ເລືອດ ແລະ ຫົວຂອງພໍ່ ຕົກລົງດິນ ແລ້ວໃຫ້ຫອບເອົາໄປໄວ້ຢູ່ໃນຖ້ຳ ເມື່ອເຖິງເດືອນຫ້າຟ້າລ່ວງ ຫຼື ກຸດສົງການປີໃດ ຖ້າສັງຂານລ່ວງຖືກມື້ໃດ ໃຫ້ລູກສາວປະຈຳ

ວັນນັ້ນຂີ່ສັດພາຫະນະຂອງຕົນໄປແຫ່ເອົາຫົວພໍ່ອອກຈາກຖ້ຳ ເພື່ອຫົດສົງສວ່າຍລ້າງດ້ວຍນ້ຳອົບນ້ຳຫອມໃຫ້ສະອາດ ແລ້ວນຳໄປໄວ້ບ່ອນເກົ່າ.

      ຍ້ອນແນວນັ້ນ ເມື່ອຮອດກຸດສົງການປີໃໝ່ແຕ່ລະປີ ປະຊາຊົນລາວພວກເຮົາຈຶ່ງເອົານ້ຳອົບນ້ຳຫອມ ໄປຫົດສົງພະພຸດທະຮູບ, ຫົດສົງພໍ່ແມ່ເຖົ້າແກ່ຄູບາອາຈານ ແລະ ຍາດ

ຕິພີ່ນ້ອງເພື່ອນຝູງ ເພື່ອຄວາມເປັນສີລິມຸງຄຸນ ສືບຕໍ່ກັນມາຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ.

                                                                                                                                                                                                                                                                ສັງລວມໂດຍ: ສີຄູນ

ບົດຮຽນແສບ

(ລາງວັນຮອງຊະນະເລີດປີ 2.000)

      ການຫຼົບລ່າວຕ່າວຄືນສູ່ຄອບຄົວເຮືອນຊານຂອງນິກອນໃນຄັ້ງນີ້ບໍ່ເໝືອນກັບທຸກຄັ້ງທີ່ຜ່ານມາ…

      ຕາມປົກກະຕິແລ້ວ, ທຸກເທື່ອທີ່ ນິກອນຖືກແຕ່ງຕັ້ງໄປເຮັດວຽກຢູ່ຕ່າງຖິ່ນພາຍຫຼັງສໍາເລັດເສັດສິ້ນໜ້າທີ່ການງານແລ້ວ,ເວລາທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງລົດຫຼືເຮືອບິນອວ່າຍໜ້າກັບມາຫາລູກຫາເມຍຢູ່ນະຄອນ ຫຼວງວຽງຈັນ, ຫົວໃຈຂອງເຂົາເຕັມປຽມດ້ວຍຄວາມສຸກ, ກໍເປັນຂອງທໍາມະດາຫັ້ນແຫຼະ! ການພັດພາກຈາກຄອບຄົວລູກເມຍໄປສູ່ຖິ່ນອື່ນແດນໄກແມ່ນວ່າຈະເປັນເວລາສັ້ນຫຼືຍາວກໍຍ່ອມມີຄວາມຄິດ ຮອດຄິດເຖິງເຊິ່ງກັນແລະກັນບໍ່ຫຼາຍກໍໜ້ອຍ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ມີໃຜປະຕິເສດໄດ້.

      ແຕ່ກໍເປັນໜ້າແປກໃຈເອົາແທ້ໆ…ແທນທີ່ວ່ານິກອນຈະມີຄວາມຕື່ນເຕັ້ນລະທຶກໃຈເໝືອນກັບທຸກຄັ້ງທີ່ຜ່ານມາ,ກົງກັນຂ້າມການເດີນທາງກັບສູ່ຢ້າວເຮືອນຂອງເຂົາໃນຄັ້ງນີ້ມັນພັດແສນທໍລະມານ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບນັກໂທດທີ່ພວມເດີນທາງໄປສູ່ແດນປະຫານ.

     ມັນຄ້າຍກັບວ່າເຂົາພວມຫອບລູກລະເບີດອັນຊົງປະສິດທິພາບໄປທໍາລາຍລ້າງຄົນທີ່ເຂົາຮັກ… ມ້າງເພສະຖາບັນຄອບຄົວໃຫ້ຈິບຫາຍພິນາດໄປຈັງຊັ້ນລະ!

      ລົດໂດຍສານກົ່ງຫຼັງບັນທຸກເອົານິກອນພ້ອມດ້ວຍຄົນໂດຍສານກວ່າ50 ຊີວິດແລ່ນໄປຕາມຖະໜົນຮາບພຽງມຸ່ງໜ້າສູ່ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃກ້ເຂົ້າຊັກໄຊ້. ເມັດຝົນທີ່ໂຮຍຮໍາລົງມາຈາກຟາກຟ້າກະທົບໃສ່ແວ່ນລົດແລ້ວແຕກກະຈາຍເປັນເມັດນ້ອຍໆກ່ອນທີ່ຈະມະຫັບມະຫາຍໄປກັບສາຍລົມ.

      ນິກອນນັ່ງແປະກັບປ່ອງຢ້ຽມລົດ, ສາຍຕາຊຶມເສົ້າຂອງເຂົາທອດມອງໄປຂ້າງໜ້າຄືດັ່ງຄົນໄຮ້ວິນຍານ.ພາບທໍາມະຊາດ, ທົ່ງນາປ່າໄມ້ຕາມສອງຟາກຖະໜົນທີ່ເຂົາເຄີຍຊື່ນຊົມສະອອນໃຈໃນເວລາ ເດີນທາງໄປມາເມື່ອຫຼາຍຄັ້ງຜ່ານມານັ້ນ, ມື້ນີ້ ມັນຊ່າງຄ້າຍຄືກັນກັບມີເຜດຜີປີສາດພວມອ້າປາກຕາກແຂ້ວຫົວເຢາະເຢີ້ຍເຂົາຕະຫຼອດເວລາຈັ່ງຊັ້ນລະ!

      ນິກອນຫຼັບຕາເຄີ້ມເພື່ອລຶບພາບຫຼອກຫຼອນນັ້ນອອກຈາກດວງຕາ… ເຂົາເອນຫຼັງລົງໃສ່ເບາະລົດແລະແລ້ວພາບທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຂົາກໍຄ່ອຍໆກັບຄືນມາປະທັບໃນຫ້ວງນຶກຂອງເຂົາອີກ…

      ເດີນທາງໄປເຮັດວຽກຢູ່ແຂວງທີ່ຜູ້ຄົນຊ່າກັນວ່າເປັນແດນເຂົ້າຂາວສາວງາມໃນຄັ້ງນີ້, ນິກອນໄດ້ມີໂອກາດພົບກັບສາວວຽງວາລີນັກຮ້ອງສັງກັດຢູ່ວົງດົນຕີໜຶ່ງ…

      ວຽງວາລີເປັນຄົນຮ່າງຄີງບອບບາງ, ສູງສະຫງ່າ, ໃບໜ້າມົນຄືດວງເດືອນວັນເພັງ…ພົບກັນເປັນຄັ້ງທໍາອິດຢູ່ໃນງານລາຕີຄືນນັ້ນ, ຈາກສາຍຕາທີ່ຫຼອນປະທະກັນໂດຍບັງເອີນຂອງໜຸ່ມພໍ່ເມຍແລະສາວນັກຮ້ອງຄົນນັ້ນ, ນິກອນກໍພໍເດົາໆໄດ້ວ່າ: ວຽງວາລີກໍມີສິ່ງໃດໜຶ່ງທີ່ນາງຕ້ອງການເຂ່ຍຄົ້ນຫາຄໍາຕອບຢູ່ໃນຕົວຂອງເຂົາເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຂົາທີ່ເຫັນປັບກໍຫຼົງໃນສະເໜ່ຂອງນາງທັນທີ, ສະນັ້ນນິກອນຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຕາມຕື້ນາງແລະກໍບໍ່ເປັນເລື່ອງຍາພໍທໍ່ໃດໃນເມື່ອເຂົາມີຄວາມຊໍານານແລະປະສົບການດ້ານນີ້ເຫຼືອຫຼາຍຢູ່ແລ້ວ.

      ບໍ່ພໍທໍ່ໃດວັນຄືນວຽງວາລີນັກຮ້ອງສາວກໍຕິດກັບດັກຄາລົມແລະສະເໜ່ຫຸ່ນເຈົ້າຊູ້ຄືພະເອກສະແດງຮູບເງົາຂອງນິກອນຈົນໄດ້.ອາທິດໜຶ່ງຕໍ່ມາ, ນິກອນກໍມີໂອກາດໄດ້ເອົາລົດຈັກເທນາທີ່ເພື່ອນຂອງເຂົາມອບໃຫ້ຂີ່ນັ້ນຊ້ອນສາວນັກຮ້ອງຄົນງາມໄປທ່ຽວໃນຍາມລາຕີ.ເຂົາພານາງໄປນັ່ງດື່ມເບຍ, ຟັງເພງແລະເຕັ້ນລໍາຢູ່ຮ້ານບັນເທີງແຫ່ງໜຶ່ງຈົນເດິກດື່ນແລະໃນທີ່ສຸດພິດເຫຼົ້າແລະອາຍເບຍກໍເປັນສິ່ງເກ່ຍກ່ອມໃຫ້ເຂົາທັງສອງຕົກເປັນຂອງກັນແລະກັນໃນຄືນນັ້ນເອງ.

ວັນເວລາຜ່ານໄປການປະຕິບັດໜ້າທີ່ວຽກງານຂອງນິກອນຢູ່ແຂວງນີ້ກໍມໍ່ຈະເສັດສິ້ນແລ້ວ.ຄ້າຍແລງມື້ໜຶ່ງ, ຂະນະທີ່ນິກອນພວມນັ່ງເບິ່ງໂທລະພາບຢູ່ຫ້ອງພັກລໍາພັງພຽງຄົນດຽວຢູ່ນັ້ນວຽງວາລີ ກໍໂຜ່ໜ້າເຂົ້າມາຫາດ້ວຍທ່າທາງຟ້າວຟັງ, ໃບໜ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມບູດບຶ້ງ.

“ອ້າຍນິກອນ! ໃສວ່າອ້າຍບໍ່ທັນມີເມຍ… ອ້າຍຕົວະນ້ອງ… ອ້າຍທໍາລາຍນ້ອງ… ອ້າຍມັນຄົນໃຈດໍາ” ນາງຂຶ້ນສຽງໃສ່ເຂົາພາຍຫຼັງເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ.“ໃຈເຢັນໆຕິວຽງ! ມີຫຍັງເວົ້າກັນຄ່ອຍກະໄດ້ນີ້ນ່າ”

“ຍັງຊິຫາທາງແກ້ຕົວອີກຊັ້ນຫວະ? ຊິຫາວ່ານ້ອງບໍ່ຮູ້ຊັ້ນບໍ, ເພື່ອນຂອງນ້ອງເລົ່າສູ່ຟັງໝົດແລ້ວລະ! ເຂົາຮູ້ຈັກກັບອ້າຍດີ… ຮູ້ຮອດເມຍຂອງອ້າຍຢູ່ບ້ານໃດ, ເມືອງໃດພຸ້ນລະ! ຄົນອີຫຍັງຫຼອກລວງຜູ້ຍິງເກັ່ງເອົາແທ້ໆ” ວຽງວາລີທັງເວົ້າທັງປ່ອຍສຽງສະອຶກສະອື້ນອອກມາ. ນິກອນບໍ່ຊ່າງຊິເຮັດແນວໃດໃນສະຖານະການເຊັ່ນນີ້ ເພາະຄວາມຈິງທຸກຢ່າງມັນໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ ແລະ ມັນກໍແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ເຂົາບໍ່ອາດຈະປະຕິເສດໄດ້…“ວຽງ! ອ້າຍຕ້ອງຂໍໂທດ… ອ້າຍເຮັດແນວນັ້ນລົງໄປກໍເພາະວ່າອ້າຍຮັກນ້ອງ…”

“ຮຶ! ຮັກຊັ້ນຫວາ… ຄົນມີເມຍຫັ້ນຫວະຊິມາຮັກນ້ອງ… ຮັກນ້ອງແລ້ວຊິເອົາກັນໄດ້ ຫຼືບໍ?ກົດໝາຍກະດຽວວ່າໃຫ້ເອົາຜົວໜຶ່ງເມຍດຽວ, ບໍ່ເຫັນມີມາດຕາໃດລະບຸວ່າໃຫ້ຜູ້ຊາຍເອົາເມຍສອງຄົນ, ອ້າຍຕັ້ງແກ້ງທໍາລາຍນ້ອງ… ອ້າຍເຮັດໃຫ້ນ້ອງເສຍຫາຍ, ນ້ອງຈະຕ້ອງທວງແຄ້ນຄືນໃຫ້ໄດ້ ອ້າຍຖ້າເບິ່ງໂລດ”  “ວຽງ! ນ້ອງກະຢ່າໃຈດໍາເກີນໄປຕິ! ອະໄພໃຫ້ແກ່ອ້າຍແດ່ເທາະ!”

“ອະໄພໃຫ້ແກ່ອ້າຍແລ້ວ, ນ້ອງຈະກອບກູ້ເອົາສິ່ງທີ່ສູນເສຍໄປແລ້ວນັ້ນຄືນມາໄດ້ຫຼືບໍ່? ນ້ອງຈະບໍ່ຍອມເປັນອັນຂາດ, ເລື່ອງນີ້ຈະຕ້ອງເວົ້າໃຫ້ເຫັນດໍາເຫັນແດງກັນ”

ວຽງວາລີເວົ້າຖິ້ມທ້າຍໄວ້ຄືແນວນັ້ນແລ້ວກໍຫັນຫຼັງໄປຈາກເຂົາຢ່າງບໍ່ອາໄລໃຍດີ, ປ່ອຍໃຫ້ ນິກອນຕ້ອງບີບຂະໝັບແລະຕັ້ງຄໍາຖາມກັບຕົນເອງວ່າເລື່ອງນີ້ຈະຈົບລົງຄືແນວໃດກັນນໍ…

ມື້ຕໍ່ມານິກອນກໍຖືກຮຽກເອີ້ນມານັ່ງຊ້ອງໜ້າກັບຜູ້ເປັນພໍ່ແມ່, ຍາດຕິພີ້ນ້ອງຂອງວຽງວາລີເພື່ອໄກ່ເກ່ຍແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍມີສ່ຽວດວງດີມາເປັນເພື່ອນ.

ພໍ່ຂອງວຽງວາລີເປັນຄົນຫົວລ້ານແງ່, ເນື້ອໜັງເປັນສີກາເຟ, ດວງຕາຂຽວຄືປີກແມງຜູ່ນັ່ງເຈີ້ນເທີ້ນຢູ່ເທິງຕັ່ງລາວເປັນຜູ້ເປີດສາກເວົ້າຂຶ້ນກ່ອນວ່າ:

“ດຽວນີ້, ຂ້ອຍຈະບໍ່ເວົ້າຫຍັງຫຼາຍ, ເລື່ອງລາວທັງໝົດໃຜໆກໍຮູ້ໝົດແລ້ວຂ້ອງຕ້ອງການຢາກຮູ້ພຽງແຕ່ວ່າ: ທັງຝ່າຍພວກເຈົ້າຈະແກ້ໄຂບັນຫາດັ່ງກ່າວນີ້ຄືແນວໃດເທົ່ານັ້ນ”

ເພິ່ນທັງເວົ້າທັງຍິງສາຍຕາທີ່ດຸຮ້າຍມາປະທັບໃສ່ໃບໜ້າຂອງນິກອນຈົນເຂົາຕ້ອງລົບສາຍຕາລົງຕໍ່າໆ

“ລູກກະບໍ່ຊ່າງຊິວ່າແນວໃດ, ເລື່ອງມັນກໍຜິດໄປແລ້ວ, ມີແຕ່ຂໍອ່ອນຂໍຍອມຕໍ່ພໍ່ແມ່ເທົ່ານັ້ນລະ!”

“ຮຶ! ຮູ້ວ່າຜິດກໍຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຊັ້ນລະບໍ! ຫຼືວ່າຈະໃຫ້ພວກຂ້ອຍຟ້ອງຂຶ້ນສານໃນສະຖານະທໍາມິດສະຈານ”

ເມື່ອເຫັນນິກອນຕົກຢູ່ໃນທ່າຮັບ, ກືນບໍ່ເຂົ້າຄາຍບໍ່ອອກດວງດີເພື່ອນຂອງເຂົາເວົ້າສອດຂຶ້ນວ່າ:

“ລູກຂໍມີຄວາມເຫັນແນວນີ້ສາເນາະ! ອັນເລື່ອງຜິດເລື່ອງແມ່ນມັນກໍເປັນໄປຄືແນວນັ້ນແລ້ວ, ທັງພວກລູກກະຂໍຍອມຜິດຍອມພາດ, ເພື່ອເຮັດແນວໃດບົວບໍ່ໃຫ້ຊໍ້ານໍ້າບໍ່ໃຫ້ຂຸ່ນ, ເປັນການຮັກສາກຽດສັກສີ, ໃບໜ້າໃບຕາຂອງທັງສອງຝ່າຍໄວ້, ພວກລູກຂໍແປງຮີດແປງຄອງທໍາອູ່ສູ່ຂວັນໃຫ້ຕາມປະເພນີ, ແນວໃດກໍໃຫ້ພໍ່ແມ່ເຮັດໃຈຍາວໆກວ້າງໆຮັກແພງເອົາພວກລູກໄວ້ແດ່ຫັ້ນແລ້ວ”

ບັນຍາກາດໃນເຮືອນງຽບສະຫງັດລົງຄາວໜຶ່ງ, ສາຍຕາທຸກຄູ່ຈ້ອງມອງໄປທີ່ພໍ່ຂອງວຽງວາລີ.ເພິ່ນນັ່ງຊຶງໃຊ້ສະໝອງຢູ່ຄາວໜຶ່ງແລ້ວຕອດເງົາງຶກໆ ເບິ່ງຊົງຄືຊິເຫັນດີເຫັນພ້ອມກັບຂໍ້ສະເໜີຂອງດວງດີດົນເຕີບເພິ່ນຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນວ່າ:

“ເອີ! ດີແລ້ວທີ່ພວກເຈົ້າຮູ້ຈັກຮັບຜິດຊອບຄືແນວນີ້, ກໍລະນີທີ່ພວກຂ້ອຍຟ້ອງຂຶ້ນສານແນ່ນອນພວກເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຮັບໂທດຕາມກົດໝາຍແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍຈະມີຜົນສະທ້ອນເຖິງໜ້າທີ່ຕໍາແໜ່ງອີກ.ເພື່ອເຫັນແກ່ພວກເຈົ້າ, ຂ້ອຍຂໍຮຽກຮ້ອງຄ່າປົວແປງຈິດໃຈໃຫ້ແກ່ລູກສາວຂອງຂ້ອຍເປັນເງິນຈໍານວນ 10 ລ້ານກີບ”

“10 ລ້ານກີບ” ນິກອນທວນຄືນຄໍາເວົ້າຂອງພໍ່ ວຽງວາລີພ້ອມກັບໝາກໜາວແຕກເຍືອກໄປທັງຕົວ

“ໂທເອີຍ! ເງິນ 1 ລ້ານກີບກໍຍັງບໍ່ເຄີຍເຫັນບໍ່ເຄີຍບາຍ, ອັນເງິນ 10 ລ້ານພຸ້ນໃຫ້ຕາຍເສຍດີກວ່າ” ນິກອນຄິດຢູ່ໃນໃຈໃນຂະນະນັ້ນດວງດີກໍເວົ້າຂຶ້ນວ່າ

“ທີ່ພໍ່ເວົ້າແລະສະເໜີມານັ້ນກໍມີເຫດຜົນຢູ່ດອກ, ແຕ່ເຖິງແນວໃດກໍດີຂໍໃຫ້ພໍ່ຈົ່ງເຫັນອົກເຫັນໃຈຫຼຸດຜ່ອນຢ່ອນຍານໃຫ້ພວກລູກແດ່…”

ທັງດວງດີແລະນິກອນຕ່າງກໍພາກັນອ້ອນວອນຂໍຄວາມເຫັນໃຈຈາກພໍ່ຂອງວຽງວາລີ.ໃນທີ່ສຸດເພິ່ນກໍຍິນຍອມຫຼຸດຄ່າປົວແປງຈິດໃຈລົງໃຫ້ 5 ລ້ານ 5 ແສນກີບແລະຕ້ອງນໍາເງິນມາມອບໃຫ້ໃນກໍານົດເວລາ 1 ເດືອນ.

ທັງໝົດເລື່ອງລາວມັນເປັນມາຄືແນວນັ້ນລະ!...

ລົດໂດຍສານແລ່ນກາຍຂົວບ້ານໄຮ່ປາກງື່ມມຸ້ງໜ້າເຂົ້າສູ່ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນໃກ້ເຂົາທຸກຂະນະຫົວໃຈຂອງນິກອນຖືກບີບຄັ້ນໃຫ້ເຕັ້ນບໍ່ເປັນຈັງຫວະແລະເຕັ້ນແຮງຂຶ້ນໆ

“ເລື່ອງຂອງລາວມັນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ… ຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມເທາະ! ກ່ອນອື່ນເຮົາຈະຕ້ອງຂໍໂທດຂໍໂພຍນໍາລູກເມຍ, ຄິດວ່າເມຍຄົງຈະຍົກໂທດໃຫ້… ແລະຈາກນັ້ນ, ເຮົາຈະປະຕິຍານຕໍ່ໜ້າເມຍວ່າ: ນັບແຕ່ວັນນີ້ເປັນຕົ້ນໄປຈະຂໍເລີກເປັນຄົນເຈົ້າຊູ້… ເລີກນອກຈິດນອກໃຈລູກເມຍ… ຈະຂໍປະຕິບັດຕົນເປັນຜົວທີ່ດີຂອງເມຍ, ເປັນພໍ່ທີ່ດີຂອງລູກ, ເດັດຂາດຈະບໍ່ໃຫ້ມີເລື່ອງທໍານອງແນວນີ້ເກີດຂຶ້ນອີກຊໍ້າສອງ…”

ນິກອນຄິດແລະໃຫ້ກໍາລັງໃຈແກ່ຕົນເອງຄືແນວນັ້ນ, ແຕ່ບົດສະຫຼຸບສຸດທ້າຍຈະລົງເອີຍຄືແນວໃດນັ້ນ, ມີພຽງຟ້າເທົ່ານັ້ນຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ຄໍາຕອບ.

                                                                                                                                                                                                                                                                              ໂດຍ: ສ ພວງດອກຊ້ອນ

     

41

ມື້ໜຶ່ງ ກາງເດືອນ ມິຖຸຸນາ 2012

       ພໍຍິນຄະນະນັກຂ່າວຂອງສູນກາງສະຫະພັນແມ່ຍິງພວກຂ້າພະເຈົ້າ ແຈ້ງຈຸດປະສົງຢາກໄດ້ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບແມ່ຍິງທີ່ເຄື່ອນໄຫວຮ່ວມມືກັບພະນັກງານ, ທະຫານຫວຽດນາມໃນສະໄໝຕໍ່ສູ້ກູ້ຊາດ, ສະຫະພັນແມ່ຍິງແຂວງເຊກອງກໍຈັດພະນັກງານພາພວກຂ້າພະເຈົ້າໄປພົບແມ່ເຖົ້າ ບຸນລາ ອາຍຸ 88 ປີ ຢູ່ບ້ານໜອງເຫຼົ່າ ເມືອງທ່າແຕງ ແຂວງເຊກອງ.

       ເມື່ອຂຶ້ນຫວິດຫົວຂັ້ນໄດເຮືອນຮ້ານໄມ້ຫຼັງໜຶ່ງຢູ່ແຄມທາງຫຼວງກາງບ້ານ ໜອງເຫຼົ່າ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຫັນແມ່ເຖົ້າຜູ້ໜຶ່ງຫຼັງກ່ອມ, ຜົມຂາວ ພວມປູສາດຕ້ອນຮັບແຂກຢູ່ລະບຽງເຮືອນ. ເດົາໄດ້ວ່າເພິ່ນແມ່ນເປົ້າໝາຍສໍາພາດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຫຼູບເຂົ້າໄປຫາ ແລະ ຍາດປູສາດແທນເພິ່ນ ພ້ອມທັງທັກທາຍ ແລະ ຖາມຄໍາຖາມສໍາພາດໄປໂລດ.

       ພາຍຫຼັງໄດ້ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບການເຄື່ອນໄຫວປະຕິວັດຂອງ ແມ່ເຖົ້າ ບຸນລາ ທີ່ເຄີຍເປັນຍຸວັນນາລີ, ເປັນກອງຫຼອນບ້ານເປັນເວລາຫຼາຍປີ ເພິ່ນໄດ້ປິດລັບຕິດຕໍ່ສົ່ງຂ່າວ, ຊຸກເຊື່ອງ ແລະ ສົ່ງເຂົ້າປາ ລ້ຽງດູທະຫານລາວ ແລະ ຫວຽດນາມຫຼາຍຄັ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າໄດ້ຂໍ້ມູນພຽງພໍຂຽນບົດບັນທຶກຄັ້ງນີ້, ແຕ່ຮອດທ້າຍຄໍາໃຫ້ສໍາພາດແມ່ເຖົ້າບອກວ່າມີນັກຂ່າວຫຼາຍຄະນະເຄີຍ ໄດ້ມາສໍາພາດ ເພິ່ນໃນເລື່ອງນີ້ແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຖາມເພີ່ມຕື່ມວ່າ: ແມ່ຍັງຮູ້ແມ່ຍິງຜູ້ໃດໃນແຂວງເຊກອງເຄີຍໄດ້ຊ່ວຍເຫຼືອອ້າຍນ້ອງທະຫານຫວຽດນາມໃນສະໄໝການຕໍ່ສູ້ດຸເດືອດທີ່ສຸດຢູ່ເຂດພູຫຼວງ ໃນຊຸມປີໃກ້ຈະປົດປ່ອຍທົ່ວປະເທດເຮົາບໍ?. ແມ່ເຖົ້າບຸນລາຄິດໜ້ອຍໜຶ່ງແລ້ວຕອບວ່າ: ກໍມີຫຼາຍຄົນຢູ່, ແຕ່ແມ່ຮູ້ດີທີ່ສຸດແມ່ນ ນາງ ກັນເຈຍ, ດຽວນີ້ ຄົນມັກເອີ້ນວ່າ ແມ່ແຮັມ ມັນແມ່ນ ຄົນລຶ້ງເຄີຍ ແລະ ຮ່ວມເຄື່ອນໄຫວວຽກງານນໍາພວກແມ່ນີ້ເອງŽ. ຈາກນັ້ນ ແມ່ເຖົ້າບຸນລາກໍເລົ່າລາຍລະອຽດເລື່ອງ ນາງກັນເຈຍ ວ່າ: ແມ່ແຮັມ ແມ່ນຊື່ທີ່ເອີ້ນນໍາລູກສາວກົກຂອງ ນາງ ກັນເຈຍ,

ຊົນເຜົ່າ ອາລັກ, ເກີດຢູ່ບ້ານໂມ ເມືອງວຽງທອງ ແຂວງ ຕາເວັນອອກ ຊຶ່ງແມ່ນແຂວງເຊກອງໃນປັດຈຸບັນ. ບ້ານໂມຕັ້ງຢູ່ເຈີ້ຍພູຫຼວງເບື້ອງລາວ ຫຼື ເບື້ອງຕາເວັນຕົກ, ເປັນເຂດທີ່ມີເສັ້ນທາງໂຮ່ຈິມິນ ຂອງຫວຽດນາມມາຜ່ານໃນປາງສົງຄາມ. ຜົວຂອງນາງ ກັນເຈຍ ເປັນທະຫານສັງກັດຢູ່ກອງໜຶ່ງ ຂອງກອງທັບປົດປ່ອຍປະຊາຊົນລາວ, ປະຈໍາຢູ່ເຂດສາຍພູຫຼວງ ເຮັດໜ້າທີ່ຊ່ວຍເຫຼືອກອງທະຫານ ພາກເໜືອຫວຽດນາມປ້ອງກັນເສັ້ນທາງລົງໄປພາກໃຕ້ຫວຽດນາມ. ຍ້ອນຫວຽດນາມ ຍັງເປັນເຂດຄວບຄຸມຂອງຝ່າຍສັດຕູ, ທາງການຂອງຝ່າຍປະຕິວັດລາວຈຶ່ງໄດ້ໃຫ້ຫວຽດນາມຢືມດິນລາວ ເບື້ອງຕາເວັນຕົກຂອງສັນພູຫຼວງທີ່ຍາວຢຽດແຕ່ເໜືອຮອດໃຕ້ເປັນເສັ້ນທາງເຄື່ອນທັບຂອງທະຫານພາກເໜືອຫວຽດນາມໄປຕໍ່ສູ້ ແລະ ກຽມປົດປ່ອຍພາກໃຕ້ຫວຽດນາມ. ຍ້ອນແນວນັ້ນ, ທະຫານຫຼວງ, ທະຫານທ້ອງຖິ່ນ, ກອງຫຼອນຂອງລາວເຮົາ ແລະ ປະຊາຊົນບ້ານໂມ ແລະ ບ້ານອື່ນໆຢູ່ພາກໃຕ້ລາວ ຈຶ່ງໄດ້ຊ່ວຍທະຫານຫວຽດນາມຕີຕ້ານສັດຕູ ແລະ ປ້ອງກັນເສັ້ນທາງໂຮ່ຈິມິນ ແລະ ສ້ອມແປງເສັ້ນທາງ, ຂົວຕ່າງໆທີ່ຖືກເຮືອບິນອາເມລິກາຍິງທໍາລາຍຕະຫຼອດເວລາຫຼາຍປີ. ນາງກັນເຈຍ ກໍແມ່ນຜູ້ໜຶ່ງໃນຈໍານວນຍິງໜຸ່ມຊາຍສະກັນຂອງບ້ານແຖບນັ້ນ ເຮັດໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນŽ.ເຮົາເອີ້ນວ່າບ້ານນັ້ນບ້ານນີ້ ແຕ່ຕົວຈິງເວລານັ້ນບໍ່ມີບ້ານມີເຮືອນ, ບ້ານທັງໝົດຢູ່ລຸ້ງ ຢູ່ປ່າຕາມຫ້ວຍຮ່ອງພູຜາ ເພື່ອລີ້ເຮືອບິນສັດຕູຍິງທໍາລາຍ.

       ມາເຖິງຕົ້ນປີ 1970 ນາງ ກັນເຈຍ ມີອາຍຸປະມານ 25 ປີ ນາງຖືພາ ແລະ ເກີດລູກຜູ້ທໍາອິດ ຈຶ່ງໄດ້ພັກວຽກມາຢູ່ນໍາພໍ່ແມ່ຄອບຄົວຢູ່ລຸ້ງແຫ່ງໜຶ່ງຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ບໍ່ຫ່າງໄກປານໃດຈາກຄ້າຍຂອງ ກອງທະຫານຫວຽດນາມກອງໜຶ່ງ. ໄທບ້ານ ແລະ ທະຫານຫວຽດນາມໝັ່ນໄປມາຫາສູ່ກັນ ແລະ ລຶ້ງເຄີຍກັນ, ແຕ່ມາດຽວນີ້ນາງ ກັນເຈຍ ບໍ່ຈື່ຊື່ເຂົາເຈົ້າ, ລາວຈື່ແຕ່ຊື່ ອົງຄັຽດ ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ກອງທະຫານຫວຽດນາມ.

       ມື້ໜຶ່ງ ໃນຂະນະທີ່ ນາງ ກັນເຈຍ ຍັງໂສກເສົ້າຫງ່ວມເຫງົາ ຍ້ອນໄດ້ຂ່າວວ່າຜົວຂອງລາວຫາກໍເສຍສະຫຼະຊີວິດຢູ່ສະໜາມຮົບ, ນາງນັ່ງອູ້ມລູກຢູ່ໃຕ້ຕູບ ກໍເຫັນທະຫານຫວຽດນາມ 2 ຄົນ ຍ່າງມາຫາ ຜູ້ໜຶ່ງໃນນັ້ນ ແມ່ນອົງຄັຽດ. ຍໍມືນົບ ແລະ ທັກທາຍເອື້ອຍນຶກ ແລະ ນາງ ກັນເຈຍ ຈາກນັ້ນ, ອົງຄັຽດ ເວົ້າວ່າ: ດຽວນີ້ມີອ້າຍນ້ອງຜູ້ໜຶ່ງໃນກອງຂອງພວກເຮົາເປັນໄຂ້ ແລະ ປ່ວຍໂຊໜັກມາຫຼາຍ ມື້ແລ້ວ, ພວກເຮົາຢາກມາຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພໍ່ແມ່ເອື້ອຍນ້ອງໃນຄອບຄົວນີ້Ž

    ກັນເຈຍ ແລະ ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວໄດ້ຍິນແນວນັ້ນ ຕ່າງກໍມີສີໜ້າຕື່ນຕົກໃຈ ແລະ ພ້ອມກັນເວົ້າວ່າ: ອ້າຍນ້ອງເວົ້າມາໂລດຈະໃຫ້ພວກເຮົາຊ່ວຍເຫຼືອແນວໃດ ພວກເຮົາກໍຍິນດີທີ່ຈະຊ່ວຍŽຄົນເຈັບ ອ່ອນເພຍຫຼາຍແລ້ວ ຍ້ອນບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານທີ່ມີທາດບໍາລຸງດີ, ອ້າຍນ້ອງໝົດກອງພວກເຮົາຂາດເຂົ້າກິນ ແລະ ຂາດນໍ້ານົມ, ນໍ້າຕານ ຍ້ອນເຮືອບິນຍິງສາງສະບຽງອາຫານຂອງກອງພັນ, ພວກ ເຮົາຈໍາຕ້ອງກິນຜັກ, ກິນມັນໃນປ່າມາຫຼາຍມື້ແລ້ວŽ ອົງຄັຽດເວົ້າ.ຄັນຊັ້ນພວກເຮົາຈະແບ່ງເອົາເຂົ້າຂອງພວກເຮົາໃຫ້ອ້າຍນ້ອງໄປຕົ້ມໃຫ້ຄົນເຈັບກິນ ແມ່ຂອງກັນເຈຍເວົ້າບໍ່ແມ່ນຈັ່ງຊັ້ນ, ຄົນເຈັບກໍຄົງຈະເສຍຊີວິດໃນໄວໆນີ້ ຫາກບໍ່ໄດ້ກິນອາຫານທີ່ບໍາລຸງດີ ຄືນໍ້ານົມຂອງແມ່ທີ່ເກີດລູກໃໝ່Žອົງຄັຽດເວົ້າທັງແນມເບິ່ງກັນເຈຍ ທີ່ພວມນັ່ງອູ້ມລູກກິນນົມຢູ່.

       ກັນເຈຍ ເວົ້າວ່າ: ໂອຍ, ຄັນນໍ້ານົມນ້ອງຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາແຂງແຮງຂຶ້ນນ້ອງກໍດີໃຈເອົາໃຫ້ກິນŽເອົານໍ້ານົມນ້ອງໄປໃຫ້ຄົນເຈັບກິນແລ້ວ, ນ້ອງຈະມີນໍ້ານົມພໍໃຫ້ລູກຂອງນ້ອງກິນບໍ?Ž ບໍ່ເປັນຫຍັງ, ນໍ້ານົມຂອງນ້ອງຫຼາຍຢູ່ ຖ້າເອົາໃຫ້ຄົນເຈັບກິນແລ້ວ ຊາມຊານໍ້ານົມມາອີກ ນ້ອງຈະຫຍໍ້າເຂົ້າປ້ອນລູກກ່ອນກໍໄດ້Ž  ພໍອົງຄັຽດ ແລະ ໝູ່ຫັນຫຼັງກັບເມືອ, ກັນເຈຍ ຮີບກິນນໍ້າຮ້ອນ ເພື່ອໃຫ້ມີນໍ້ານົມ ຫຼາຍກວ່າເກົ່າ ແລ້ວລາວກໍຍື່ນລູກໃຫ້ເອື້ອຍນຶກອູ້ມ, ຈາກນັ້ນ ກໍລອງບີບນໍ້ານົມໃສ່ຈອກທີ່ເຮັດດ້ວຍບັ້ງໄມ້ໄຜ່. ຄາວໜຶ່ງ ກັນເຈຍກໍເຫັນອົງຄັຽດກັບມາ, ຕາມຫຼັງເຂົາມີທະຫານ 2 ຄົນ ຫາມຄົນເຈັບມາ.

       ໃນຂະນະທີ່ທະຫານວາງຫາມຄົນເຈັບລົງຟາກພື້ນຕູບ ອົງຄັຽດ ເວົ້າວ່າ: ພວກເຮົາເອົາຄົນເຈັບມານີ້ ຍ້ອນຢາກໃຫ້ເຂົາໄດ້ກິນນໍ້ານົມທີ່ຍັງອຸ່ນໆຢູ່Ž  ກັນເຈຍ ແນມເຫັນໜ້າຄົນເຈັບທີ່ເຫຼືອງຫຼ່າ ແລະ ຈ່ອຍໂວກ, ຕາຫຼັບ, ບໍ່ຕີງ ເມື່ອໝູ່ເຂົາເອົານໍ້ານົມຖອກໃສ່ປາກ ແລະ ເອີ້ນບອກເຂົາກິນ, ເຂົາຄືຈັ່ງພະຍາຍາມມືນຕາ ແຕ່ກໍ່ມືນບໍ່ຂຶ້ນ. ເມື່ອໃຫ້ກິນນໍ້ານົມໝົດຈອກແລ້ວ ອ້າຍນ້ອງທະຫານກໍຫາມຄົນ ເຈັບກັບເມືອ.  ສ່ວນກັນເຈຍ ກໍດີໃຈທີ່ເຫັນນໍ້ານົມຂອງຕົນມີຄ່າສໍາລັບອ້າຍນ້ອງເພື່ອນ, ລາວຮີບເລັ່ງກິນນໍ້າຮ້ອນທີ່ຕົ້ມຮາກໄມ້ສໍາລັບແມ່ກໍາໃຫ້ມີນໍ້ານົມຫຼາຍ, ເພື່ອໃຫ້ນົມຕື່ງຄືນໄວກ່ອນທີ່ລູກ

ນ້ອຍຂອງລາວຈະໄຫ້ກິນນົມອີກ. ຕໍ່ນັ້ນມາ ອ້າຍນ້ອງເພື່ອນ ກໍຫາມຄົນເຈັບມາກິນນໍ້ານົມຢູ່ຕູບ ກັນເຈຍ ມື້ລະສອງຄາບເຊົ້າ ແລະ ແລງ ຕໍ່ເນື່ອງກັນເຖິງສາມມື້,ມື້ທີສາມຄົນເຈັບນັ່ງເທີ້ງແຫງ້ນ ຈອກນໍ້ານົມເອງໄດ້.

       ຮອດມື້ທີສີ່ ກັນເຈຍ ບໍ່ເຫັນອ້າຍນ້ອງເພື່ອນພາຄົນເຈັບມາກິນນົມອີກ, ນາງຮູ້ວ່າເຂົາເຈົ້າປະຕິບັດຕາມຄໍາຄອບຂອງເຂົາເຈົ້າແຕ່ມື້ວານນີ້.

       ສິບປາຍມື້ຕໍ່ມາ, ກັນເຈຍ ເຫັນຄົນເຈັບຍ່າງມາຫາຕູບຂອງນາງດ້ວຍຕົນເອງ, ດ້ວຍທ່າທາງທີ່ແຂງແຮງ ເຂົາມາຂອບໃຈ ກັນເຈຍ ແລະ ຄອບນາງໄປສະໜາມຮົບແນວໜ້າ.ຕໍ່ຈາກນັ້ນມາພູຜາປ່າ ດົງຫ້ວຍຮ່ອງແຖບເຊກອງ ແລະ ແຂວງອື່ນໆຢູ່ພາກໃຕ້ລາວເຮົາຖືກເຮືອບິນທຸກຊະນິດລວມທັງເຮືອບິນເບ 52 ຂອງສັດຕູຍິງທໍາລາຍ, ເຜົາຜານດ້ວຍລະເບີດ ແລະ ຢາພິດເຄມີຢ່າງຮ້າຍແຮງຕະຫຼອດ ທັງເວັນທັງຄືນເປັນເວລາສາມສີ່ປີອີກເຮັດໃຫ້ທະຫານທັງລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ ພ້ອມດ້ວຍປະຊາຊົນຊາວບ້ານລົ້ມຕາຍທຸກມື້ຢ່າງນັບບໍ່ຖ້ວນ; ສັດປ່າ, ສັດລ້ຽງກໍຖືກດັບສູນ, ຕົ້ນໄມ້ໃບຫຍ້າຖືກລວກ ລົນຈົນເປີດແປນເປັນຍ່ານໆ, ເຮັດໃຫ້ຄອບຄົວ ກັນເຈຍ ແລະ ໄທບ້ານໃນລຸ້ງ ແຕ່ລະແຫ່ງທີ່ລອດຕາຍກໍຕ້ອງຍົກຍ້າຍໄປມາເພື່ອລີ້ໄພ. ດັ່ງນັ້ນ, ກັນເຈຍ ແລະ ຄອບຄົວກໍບໍ່ມີໂອກາດ ໄດ້ພົບທະຫານ ທີ່ເຈັບປ່ວຍຜູ້ນັ້ນ ແລະ ອ້າຍນ້ອງໃນກອງຂອງອົງຄັຽດອີກ.

       ໃນໄລຍະເວລາສົງຄາມຮຸນແຮງນັ້ນ ກັນເຈຍ ກໍໄດ້ສ້າງຄອບຄົວໃໝ່  ແລະ ມີລູກອີກ 12 ຄົນ ລວມເປັນ 13 ກັບລູກຜົວເກົ່າ,ແຕ່ 10 ຄົນ ທະຍອຍກັນເສຍຊີວິດຍ້ອນອຶດຢາກຂາດເຂີນ ແລະ ອາຍພິດເຄມີຂອງສັດຕູ. ຫຼັງຈາກປະເທດລາວ ແລະ ຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍໃນປີ 1975 ທະຫານຫວຽດນາມກັບຄືນປະເທດໝົດແລ້ວ, ກັນເຈຍ ແລະ ຄອບຄົວໄດ້ໄປຕັ້ງພື້ນຖານຢູ່ບ້ານເກົ່າ ບ້ານໂມŽມື້ໜຶ່ງກັນເຈຍໄດ້ຮັບຈົດໝາຍມາຈາກຫວຽດນາມ, ທ້າຍຈົດໝາຍລົງນາມທະຫານຫວຽດນາມທີ່ເຄີຍໄດ້ກິນນໍ້ານົມຂອງຕົນ ເມື່ອຟັງຄົນອ່ານ ແລະ ແປເນື້ອໃນຈົດໝາຍນີ້ ທີ່ກ່າວເຖິງຄວາມ ຄິດຮອດຄິດເຖິງ, ຄວາມຮູ້ບຸນຄຸນ ແລະ ຂອບໃຈຢ່າງຍິ່ງທີ່ ກັນເຈຍ ໄດ້ໃຫ້ນໍ້ານົມຊ່ວຍຊີວິດເຂົາໄວ້ຄັ້ງນັ້ນ ນໍ້າຕາກັນເຈຍຊຶມອອກດ້ວຍຄວາມຄິດເຖິງ ແຕ່ນັ້ນມາເຖິງປັດຈຸບັນ  ກັນເຈຍ ບໍ່ໄດ້ຮັບຂ່າວ ທະຫານຜູ້ນັ້ນອີກເລີຍ.

                                                                                                                                                                                                                                                    ບັນທຶກໂດຍ: ຜິວລາວັນ ຫຼວງວັນນາ